alma

Aspergesoep.

De laatste brief is af. "H E", typt Alma; "Hoogachtend, J. Erlemeyer", verschijnt er op het scherm. Zo, alleen nog printen, ondertekenen kopiëren en versturen en dan is ze klaar. Het begint buiten aardig op te klaren. Straks is het vast lekker weer als ze naar de markt gaat. Ze neemt de telefoon op.
"Kan ik je even storen?", het is haar moeder. Ze had haar vanavond willen bellen, maar Mam is haar natuurlijk weer voor.
"Nee je stoort niet hoor, Mam. Ik heb vandaag bijna niets te doen, ik ga zo weg. Naar de markt. Hoe is het met je? "
"Wat doe je morgen?" vraagt haar moeder.
"Niet zoveel bijzonders. Bert en Anna komen zondag eten. Misschien moet ik nog wat boodschappen doen en ik wil wat voorbereiden aan het eten. Wat ga jij doen?" Ze drukt ondertussen op "print".
" Ik weet het niet", zegt haar moeder.
"Heb je zin om te komen lunchen? Kom gezellig bij mij, het is zo'n rare dag anders", vraagt ze. Ze klemt de hoorn tussen haar schouder en ondertekent de laatste brieven.
"Hoe laat zal ik komen? Een uur of één, is dat goed?"
"Prima Mam, tot morgen."

Het is ondertussen stralend weer geworden. Ze haalt haar fiets van slot. Onderweg naar de markt bedenkt ze wat ze morgen voor haar moeder zal maken. Een lekkere salade met een gegrild geitenkaasje erop. Ciabatta. Beter maar een voorgebakken ciabatta kopen. Dat is toch lekkerder dan opwarmen. Tarte Tatin toe? Echt Frans, niet moeilijk als je maar zorgt dat de caramel van te voren al bijna goed is. Lekker stevige appelen zien te vinden. Natuurlijk een soepje vooraf. Ze is groot geworden met soep. Ze konden op de maan landen, Nederland kon van Duitsland verliezen, maar een ding was zeker, er was altijd soep. Minestronesoep was het toen met Nederland-Duitsland, herinnert ze zich. Toen Pa doodging was er zelfs soep. Ja, aspergesoep zou morgen wel heel goed uitkomen, want zondag had ze bij het voorgerecht al asperges gepland. Die wilde ze toch koud serveren, dus ze kon ze net zo goed al zaterdag koken en dan gelijk van de schillen en de kontjes aspergesoep maken. Kon ze dat doen? Waarom eigenlijk niet? Ook een manier om Pa te herdenken.

De markt is gezellig druk. Ze gaat eerst naar de kaasboer, want die is het verste weg. Blauwe kaas voor de saus bij de asperges. Niet al te scherp, dat is zonde van de asperges. Kees adviseert Bleu d'Auvergne en dan veel crème fraiche erdoor. Twee plakjes geitenkaas voor op de salade. Een paar leuke kaasjes voor de kaasschotel toe, zondag, dat is altijd zo gezellig. Een beetje kaas proeven, een beetje praten over niets. Nog een glaasje wijn erbij. Kees heeft een nieuw Italiaans kaasje: een combinatie van rood- wit- en blauwschimmel. Dat klinkt interessant. Een stukje op appelhout gerookte Cheddar, een lekkere Trappist en een rauwmelkse Camembert. Verder nog een stuk pittig belegen, gewoon, voor op brood. Kees snijdt een plakje af. Ze proeft. Goddelijke kaas. Bij de supermarkt heet zoiets oud, maar dan is ie nog lang niet zo lekker. Plat stukje maar.

Ze loopt langs de Mac Donalds op de hoek van de markt. Twee hele oude dametjes zitten intens te genieten van hun ijsje. Ze gaan er helemaal in op. Vroeger zat Jamin hier, die had ook lekker ijs, maar de dametjes zitten waarschijnlijk met hun gedachten in een echte Italiaanse ijssalon. De oorlog is net voorbij. Er is zelfs al weer Italiaans ijs. Ze genieten er heel erg van en straks gaan ze dansen. Alma rukt zich los uit de herinneringen in de grijze hoofden.

Asperges, spinazie, oesterzwammen, sla, appels, aardbeien en citroenen, heeft ze nog nodig Rustig kijken en vergelijken. Aardbeien, twee dozen voor zes gulden. Ze zien er prima uit. Kromme dunne asperges, wel goedkoop, maar ze lijken bovendien nog uitgedroogd. Niets voor haar. Ze loopt langs de viskramen. Ach, denkt ze, Holmes verdient ook wel weer eens iets lekkers. Een wijting. Kop er af, gebaart de visboer vragend met een hand voor zijn hals. "Ja, kop eraf, graag, anders kijkt ie me zo verwijtend aan", zegt ze.

Thuis bergt ze de boodschappen op. De asperges rolt ze eerst zorgvuldig in een vochtige theedoek. Ze kookt de wijting voor Holmes, die ondertussen aan één stuk door rond haar benen draait en kopjes geeft. Voor zichzelf improviseert ze een soort pizza van doorgesneden Turks brood, tomaten paprika, kaas en olijven. Holmes schrokt de wijting naar binnen en gaat spinnend op de bank liggen. Moest ze eigenlijk vaker doen, zo'n visje. Holmes is al zo vaak alleen.

Als ze wordt 's ochtends wakker ligt Holmes nog ontspannen in haar knieholte te slapen. Hij is loodzwaar. Ze glipt voorzichtig het bed uit. Holmes droomt natuurlijk van hele grote viskramen vol wijting. Laat maar lekker slapen. Ze zet een kopje thee voor zichzelf en maakt een beschuitje. Er blijven nog genoeg aardbeien over voor zondag. Eerst een laagje roomboter, dan een dun laagje honing, dan zoveel mogelijk halve aardbeitjes, 't is net een legpuzzel. Schepje zure room in het midden, dat restje moet toch op. Ze kruipt weer voorzichtig in bed om Holmes niet te storen. Zo, voor ontbijt op bed heb je toch niemand anders nodig. Ze knabbelt haar beschuitje, drinkt haar thee en doezelt nog wat.

Na de koffie begint ze de asperges te schillen. Eerst breekt ze het onderste stukje er af. Dan voorzichtig schillen: dun net onder het kopje, naar onder toe wat dikker. Dit zijn echt mooie asperges. De markt is prima, maar voor sommige dingen moet je toch bij die ene groenteman zijn. De onderste stukjes en de schillen gaan onder in de aspergepan. Die middag had ze ook aspergesoep gemaakt. Hij was eigenlijk al twee dagen min of meer buiten kennis. Mam en zij hadden de soep net op, toen zijn ademhaling begon te stokken. Dat hadden ze wel vaker meegemaakt. De eerste keer waren ze verschrikkelijk geschrokken. Ze dachten dat het afgelopen was. Na een lange beangstigende stilte begon hij toen weer te ademen. De verpleegster die 's nachts bij hem waakte had hen later uitgelegd dat dit wel tekenen van het einde waren, maar dat het best nog een tijd kon duren. Het had een naam, de dinges-Strokes ademhaling. Terwijl ze die middag de asperges stond schoon te maken, had ze steeds naar die ademhaling geluisterd. Een stilte en dan weer dat geruststellende gesnurk. 't Klinkt raar, maar ze waren er aan gewend geraakt. Ze had Mam geroepen dat de soep klaar was. Mam had genoten. "Echte verse aspergesoep, wat heerlijk, kind." Ineens was het anders geweest. Zijn adem stokte maar na deze stilte hoorden ze alleen een beetje gerochel, een zucht en daarna helemaal niets meer. Pa was dood. Al weer een jaar geleden, denkt ze. Ze zet de asperges in het mandje. Mooie pan. Had ze gekocht van het verjaardagsgeld van Mam. Mam was wel stukken royaler geworden de laatste tijd. Ze had zich helemaal uit kunnen leven bij "Potten en Pannen." Die aspergepan en een hele goede pepermolen. Ze raspt de schil, perst de citroenen uit voor het citroenijs voor morgen.. Voor ijs kun je de suiker maar beter wegen en het water uitmeten. Dat komt er toch te veel op aan. Ze kookt de suikerstroop en voegt de citroen toe. Ze zet het in de vriezer. Nu snel het deeg voor de tarte Tatin maken, dan kan het nog even rusten. Ze steekt de oven aan om het brood af te bakken.

De boter en suiker staan net zachtjes in de bakvorm op het gas te sissen, als haar moeder om tien voor één aanbelt.

"Kom binnen, je bent vroeg." Mam heeft rode roosjes meegebracht. Ze geeft ze een beetje onhandig aan haar dochter.
"Ik vind het allemaal toch een beetje raar vandaag", zegt ze.
"Wat mooi, ga lekker zitten, wil je koffie?" Ze pakt de roosjes aan.
"Dan denk ik, hadden we hem nou toch niet moeten begraven, dan konden we tenminste naar hem toe."
" Hè, toe, nou Mam, daar we hebben we het nou al zo vaak over gehad. Op zo'n begraafplaats, daar is hij toch ook niet."
" Misschien heb je wel gelijk, maar ik vind het toch jammer dat we nou nergens naar toe kunnen"
"Kom, Pa is overal, in de zon, in de lucht, als we lekker eten, overal waar we aan hem denken. Wij hebben toch niet zo'n schimmelige begraafplaats nodig? Met zo'n steen en zo'n raar tuintje. Ik heb een kaarsje bij zijn foto staan, dat zal ik eens aansteken. Weet je wat, ik zet die mooie roosjes erbij, goed?"
Ze zet de roosjes in een vaasje. Ze zet het vaasje op het tafeltje bij de foto. Ze steekt het kaarsje aan.
"Zo, nou is Pa er een beetje bij. Ga nou toch eens lekker zitten." Mam gaat zitten. Holmes springt bij haar op schoot.
"Dag Holmes, hoe gaat het met je? Zorgt het vrouwtje een beetje goed voor je?"
"Holmes heeft gisteren een heerlijke wijting gegeten, hè, Holmes?" Holmes geeft kopjes, draait rondjes en gaat op Mams schoot liggen. Hij knijpt z'n oogjes dicht en spint. Mam aait over zijn kop.
"Ik heb aspergesoep"
"O" zegt Mam.
"Daar hield je toch altijd zo van?"
"Ja, dat is zo."

Na het eten gaan ze een eindje wandelen. Het is rustig in het park. Langs het water staat een reiger. Ineens vliegt hij op met een rauwe kreet. Mam schrikt en krimpt een beetje in elkaar.
" 't Is een reiger, Mam, hij schrok zeker van ons."
Mam knikt. Ze lopen verder. Mam is stil.
"Vond je het eten lekker?"
"Heerlijk, schat. Jij kunt toch zo lekker koken. Die appeltaart"
"Tarte Tatin, verbetert ze. Ja lekker hè, en als je weet hoe het moet, is het zo makkelijk"
"Lekker ook zo'n salade. Wat zat er nou allemaal door?"
" Nou gewoon, wat ruccola, eikenbladsla, wat reepjes ijsbergsla, gehakte hazelnoten, die heb ik eerst even droog opgebakken in de koekenpan, een ontvelde tomaat in blokjes, beetje tuinkers. De dressing was notenolie en balsamico; veel peper uit die mooie nieuwe molen, zwarte en witte door elkaar. En dan natuurlijk geitenkaas, even onder de grill."
" Waar haal je het toch allemaal vandaan, kind?"
"Och, ik leest ergens iets en dan doe ik maar wat. Maar het was lekker hè?" Mam knikt.
Even verderop zingt een merel.
"Weet je die merel nog?" vraagt Mam dan.
"Welke merel?"
"Toen die mannen kwamen, toen wij boven zaten te wachten tot ze klaar waren met Pa."
"O, ja"
De merel houdt op met zingen en vliegt met en schelle alarmkreet weg.
"Vond je de aspergesoep lekker?"
Mam is een tijdje stil. 't Lijkt wel of Mam gekrompen is, denkt ze. Ze is zo klein, ineens.
" Ja, die was ook heel lekker" zegt Mam dan.

terug naar mijn thuispagina